Σκοπός: Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να διερευνήσει κατά πόσο οι αντικειμενικοί τρόποι αξιολόγησης της ισορροπίας και της βάδισης, όπως η κινητική και κινηματική ανάλυση, συσχετίζονται με τις λειτουργικές κλίμακες οι οποίες χρησιμοποιούνται στην αξιολόγηση ασθενών με ΝΠ κατά τη συνήθη κλινική πρακτική.

Μέθοδοι: Πρόκειται για αφηγηματική κριτική ανασκόπηση βιβλιογραφίας, χωρίς τυπική εφαρμογή πρωτοκόλλου PRISMA. Η αναζήτηση έγινε στις βάσεις δεδομένων PubMed, ScienceDirect και Google Scholar, ενώ οι όροι αναζήτησης που χρησιμοποιήθηκαν ήταν «Parkinson disease», «balance», «gait», «motion analysis», «force platform», «Vicon system», «functional assessments». Επιλέχθηκαν άρθρα μεταξύ του 2015-2025, τα οποία αφορούσαν μεθόδους ακριβείας, όπως κινητική και κινηματική αξιολόγηση του στασικού ελέγχου και της βάδισης σε ασθενείς με ΝΠ καθώς και μελέτες οι οποίες διερευνούσαν τις ποσοτικές συσχετίσεις αυτών με λειτουργικές κλίμακες (mini-BESTest, BBS, FGA).

Αποτελέσματα: Βρέθηκε μέτρια συσχέτιση μεταξύ κινητικών και κινηματικών παραμέτρων με την BBS (ρ = -0.55), ενώ κινηματικές παράμετροι οι οποίες καταγράφηκαν μέσω φορητών αισθητήρων αδράνειας (IMU’s) παρουσίασαν εξίσου μέτρια συσχέτιση με την UPDRS (ρ = 0.5). Επιπλέον, η FGA συσχετίστηκε ισχυρά με την ταχύτητα βάδισης (ρ = 0.77) και μετρίως με το μήκος βήματος (ρ = 0.54 – 0.59), ενώ βαθμολογία ≤ 18 προέβλεψε πτώσεις εντός εξαμήνου (ICC= 0.81).

Συμπεράσματα: Η συνδυαστική χρήση αντικειμενικών δεικτών και κλινικών εργαλείων παρέχει πολυδιάστατη και πιο ακριβή εικόνα της λειτουργικότητας των ασθενών με ΝΠ. Σε πρώιμα στάδια (H&Y 1-2) οι IMU’s και οι δυναμοπλατφόρμες ανιχνεύουν ήπιες αποκλίσεις, ενώ σε ενδιάμεσα και προχωρημένα στάδια συνίσταται ο συνδυασμός των mini-BESTest/FGA με αντικειμενικές μετρήσεις για την έγκαιρη πρόληψη πτώσεων.